carlosiurinic

Carlos Iurinic Iurinic itibaren Krásno, Çek Cumhuriyeti itibaren Krásno, Çek Cumhuriyeti

Okuyucu Carlos Iurinic Iurinic itibaren Krásno, Çek Cumhuriyeti

Carlos Iurinic Iurinic itibaren Krásno, Çek Cumhuriyeti

carlosiurinic

Çılgınca meşguldü ve okumak için zaman bulmam sonsuza kadar sürdü, ama yaptığım için çok memnunum ve şimdi bir sonraki kitabı istiyorum! Gelmek için daha fazla.

carlosiurinic

Çalışan yoksulların dünyasına göz açıcı. Bir dahaki sefere bir lokantada yemek, kendi masamı otobüs.

carlosiurinic

Tüm zamanların en sevdiğim kitaplarından biri.

carlosiurinic

Okuduğum çok, çok iyi birkaç kitaptan biri. Savaşta bir dünya hayaleti ile ortaya çıkan kişilerarası ilişkilerin büyük hikayesi, tüm 'yaklaşan felaket olasılıklarıyla.

carlosiurinic

Şimdiye kadar Dublin'den Maureen FitzSimmons hakkındaki bu kitabı çok seviyorum. Dil biraz sertleşti.

carlosiurinic

For me, reading a play is kind of ”one man performance”, and totally different experience comparing to the very same play’s performance at theatre or in film form. I consider them as three different versions of one story. گفتن از شکسپیر و آثارش به تابو می ماند. کمتر کسی شهامت دارد بگوید از این یا آن اثر شکسپیر، خوشش نمی آید. یا عیب و ایرادی بر یکی از آثار او بگیرد. این واویلا بیشتر می شود وقتی انگلیسی، زبان دوم یا سومت باشد، و با ادبیات و زبان کهنه ی انگلیسی قرن شانزدهم بکلی بیگانه باشی! بهررو، منی که شکسپیر را اکثرن به زبان فارسی خوانده ام، و برخی از آثارش را در تیاتر و سینما به زبان های دیگر دیده ام، شهامت ابراز نظر ندارم. این که آثاری نظیر مکبث، تاجر ونیزی، شاه لیر، طوفان و... را بیشتر دوست داشته ام تا مثلن رومئو و ژولیت، یا رام کردن زن سرکش را، صرفن یک سلیقه ی شخصی ست. گرفتاری دیگرم آن است که هر بار اجرایی از یکی از آثار شکسپیر را دیده ام، هرچه در ذهن داشته ام، فروریخته، چرا که هر کارگردان تیاتر یا سینما، یا هر بازیگری آن را به شکلی نشان داده یا بازی کرده است، گاه بکلی متفاوت با اجرای قبلی یا بعدی. مثلن تمامی اجراهای "لارنس اولیویه" از شکسپیر، یا مجموعه ی تله ویزیونی بی بی سی و کمپانی شکسپیر، که روی دی وی دی هم موجود است، کارهایی ست درخشان با بازیگران و کارگردانانی همه شکسپیر شناس. به عنوان مثال "ریچارد سوم" با اجرای "لارنس اولیویه" بکلی قضاوتم را در مورد این نمایش نامه، در هم ریخت. با این همه دیدن هملت در چهار اجرای متفاوت، "لارنس اولیویه"، "کوزنتسف" (کارگردان و شکسپیرشناس روسی)، یا اجرای شگفت "درک جاکوبی"، و بالاخره هملت "کنت برانا"، آدم را در انتخاب، سر درگم می کند! غیر از اینها، آنچه در طول سال ها در ذهنم باقی مانده، دو اجرای شگفت "فرانکو زفیرلی" از "رام کردن زن سرکش" (با بازی "ریچارد برتون" و "الیزابت تیلور") و زیباترین "رومئو و ژولیت"ی که در عمرم دیده ام از "فرانکو زفیرلی"، یا اتللوی "اورسون ولز"، اتللوی "سر گئی باندارچوک"، و البته اتللوی "لارنس اولیویه"، یا هملت با بازی "ریچارد برتون"، هملت با بازی "کریستوفر پلامر"، هملت با بازی "درک جاکوبی"، و هملت با بازی "لارنس اولیویه" با همه ی کهنگی هم چنان درخشان اند. و فراموش نکنم عظیم ترین اجرای "شاه لیر" با بازی لارنس اولیویه را و ... اگر بهر کدام آثار شکسپیر فکر کنم، و اجراهای شگفتی که از آنها دیده ام...

carlosiurinic

Separated into four sections, this futuristic story follows Titus and his friends as they travel to the Moon to party at a nightclub, meet Violet, and live their lives connected to the Feed. In the future, nearly all humans have a transmitter implanted in their heads that provide a constant feed of information, not unlike having a ticker tape constantly running. The Feed also allows them to look up information on the spot, and to converse without spoken words, much like instant messaging. After a strange event at a nightclub, Violet and Titus begin dating. Titus soon finds that her points of view tend to be unique from the norm. Violet openly challenges the Feed by purposefully trying to confuse it. She also has a habit of saying socially inappropriate things to Titus’s friends. She encourages Titus to fight against the Feed. Eventually her Feed becomes defective, causing her to be disconnected from Titus, and the rest of the world. Although Titus sees her goal of challenging the norm, and truly loves Violet, he's not sure he can break away from the Feed. At first I was very opposed to the language of this book. I didn’t enjoy trying to figure out the “new” words Anderson had created. But as I read further, it became much less obtrusive. The story itself deals with important topics like conformity, thinking for oneself, challenging the norm, love, and independence. Anderson handles them all by providing a character whose internal monologue is blunt and honest. The reader sees all of his internal struggle without censoring. The book illustrates Titus’s struggles with peer pressure and his quest to fit in, even as he can fully appreciate Violet’s goal of identity independent of the feed. I think that all teens can relate to these issues in some way. I ended up liking this book a lot, even though I didn’t think that I would. I’m not usually much of a science fiction fan, but this book was written incredibly well. The book forces the reader consider the prevalence of media and pre-fabricated information. Even if this seems to be an ambitious goal for a YA book, it succeeds. I absolutely recommend reading it.